این تویی
که رها و سرخوش
می‌گذری
بی‌هیچ نگاهی
و حتا سلامی

و این منم
که تنها و درخود
می‌شکنم
بی‌هیچ گناهی
و حتا کلامی

من از تشبیه‌های کلیشه‌ای در اشعار بیزارم
از این‌که روی تو را به ماه
و موی تو را به کمند
تشبیه کنم٬ بیزارم
اما حقیقت
انکارناشدنی‌ست
ای
گیسوکمند ِ ماه‌روی‌ام
۱-   سنگ ِ مهرت را
به سینه می‌زنم
می‌شکند
دل‌م

...........................

۲-

■ می‌دونی چیه؟ زنده‌گی مثه شطرنجه٬ واسه همین ما اکثرن توش بازنده‌ایم
□ والا زنده‌گی اگه منچ هم بود٬ باز تو بازنده بودی٬ زیاد بهش فکر نکن!

 

......................

۳-

■ روبه‌راهی؟
□ سربه‌راهم.

سلام.........

 

آموم واسه آپ اما نمی دونم چی بنویسم

جدیدم نوشتنم نمی آد

تا بعد!

سهم ما
از پاکت ِ هستی
یک نخ زنده‌گی بود
.
.
.
که ‌دودش کردیم...
جزییات ِ چشم‌هایت
کلیات ِ زنده‌گی ِ من است
پیاده شدم
تا تو سوار شوی
گاه
رویایی بیش نیست
هم‌سفر شدن

وقتي ميخواي
تعيين كني كه تقصير من بود
كه تو بازم بيشتر حق داشتي
يادت بياد كه:
از اولش كه شروع شد
تو حداقل انتظارشو داشتي!

از هر انگشتم ،
وقتي که دستمو توي دستت ميگيري
و انگشتاتو ميکني لاي انگشتام ،
يه هنر ميريزه !
يکي ميچرخه و ميگرده ، اون يکي با تکونش ناز ميکنه ، يکي ديگه ميرقصه ، چهارمي تو فکره و خجالت کشيده و سرخ شده و آخري داره ميگه «منه منه کله گنده!»

دارم سفر میرم

تا برای ندیدنت ،

بهانه دست دل بدم !

کم کم همه چي رو به آدم ميدن
کم کم آدم به آرزوهاش ميرسه
کم کم آدم همه چيو ياد ميگيره
بعدش
کم کم همشونو از دست ميده

 

« دخترک تمام وجودش شور بود...
هميشه همينطور بود، دوست نداشت يه گوشه آروم بشنيه... از آدمای آروم بدش ميومد!
خب... هر چی‌ بزرگتر ميشد، اينور اونور رفتن و شيطونی کردن هم سخت تر ميشد!
دخترک حالا بزرگ بزرگ شده.. مثلاً!
اما شوری‌ که دلش بود اصلا عوض نشده...
هنوز سرش پر فکر و نقشه است!
هنوز دلش ميخواد يه کار عجيب غريب بکنه که هيچ کس باورش نشه!
هنوز دلش ميخواد يه کاری‌ بکنه که داد بزنه اون با بقيه فرق داره!
هنوز دلش ميخواد يه شری‌ به پا کنه!
دنياش اينجوری‌ نميمونه ...
همين روزاست که يه جايی رو منفجر کنه!‌»

باید به دنبالش بگردم

دنبال یک ضربدر کوچک هستم
که خدا یک جایی
روی دیوار کشیده
و تا کلیک کنی
هستی بسته خواهد شد
ضربدرش باید یک جایی باشد بالاخره!!

روي ديوار اتاقم ،
پنهان
سايه لرزان تو است
روي بالشت نيازم ،
آرام
لب خندان تو است

 

عزيز من،
ميخواهم برايت يك نامه عاشقانه بنويسم و در آن بگويم كه چقدر دوستت دارم و چقدر ميخواهم كه هميشه با من بماني و هيچگاه تنهايم نگذاري، اما ناگهان متوجه شدم كه در عشق ما كه اينگونه حرفها جايي ندارند! عشق ما يك عشق پوياست، عشقي كه هر روز نياز به تولدي دوباره دارد و هيچگاه بيكار نيست و هيچوقت از تنبلي چاق نميشود. عشق ما اگر روزي طلوع نكند، ميميرد. عشق ما عشقي است فراتر از فداكاري و وفاداري و اجبار...
براي همين بجايش ميگويم، عزيزم، با من بمان فقط تا روزي كه لياقتت را دارم. و اگر روزي احساس كردي كه من لياقتت را ديگر ندارم، حتي اگر مطمئن بودي كه هيچ كسي را در تمام دنيا بهتر از من براي خودت هرگز پيدا نخواهي كرد، تنهايم بگذار و دقيقا همين را هم از من بخواه...
دوستت دارم چون تا وقتي با تو هستم، بهتريني هستيم كه ميتوانيم "من و تو" باهم باشيم.
عاشق تو

خانه برفي ما
در گرماي بهار آب ميشود
دل من تا بهار
هر روز بي تاب تر ميشود